منگر در بتان که آخر کار

نگريستن گريستن آرد بار

ُشاهدان زمانه خرد و بزرگ

ديده را يوسفند ودل را گرگ

بايد خريدارم شوي تا من خديدارت شوم

وز جان دل يارم شوي تا عاشق زارت شوم

من نيستم چون ديگران بازيچه بازيگران

اول به دام آرم تو را وانگه گرفتارت شوم 

هنگام  سپيده دم خروس سحري

داني که چرا همي کند نوحه گري

يعني که نمودند در  آيينه  صبح

از عمر شبي گذشت و تو بي خبري

گويند که دوزخي بود عاشق و مست

قولي است خلاف دل در آن نتوان بست

گر عاشق و مست دوزخي خواهند بود

باشد فردا بهشت همچون کف دست